گویند مرا چو زاد مادر                پستان به دهان گرفتن اموخت

شب ها بر گهوا ره ی من               بیدار نشستن و خفتن اموخت

دستم بگرفت وپا به پا برد          تا شیوه ی راه رفتن اموخت

یک حرف و دو حرف بر زبانم           الفاظ نهاد وگفتن اموخت

لبخند نهاد بر لب من                تا غنچه ی گل شکفتن اموخت

پس هستی من ز هستی اوست           تا هستم و هست دارمش دوست